De Mantavloer is een zogenaamde ribcassettevloer en bestaat per element uit 2 betonbalken (ribben) met een dunne vloerplaat ertussen aan de bovenzijde. De ribben zitten aan de onderzijde. De elementbreedte is 1200 mm. De vloerplaat is 55 mm dik en gespannen tussen de ribben.
In veel mindere mate dan bijvoorbeeld bij een kwaaitaalvloer, is ook bij deze vloeren in voorkomende gevallen calcium chloride als (droging) versneller toegevoegd tijdens de productie van de elementen. Door de calciumchloride roest de wapening weg en kunnen de trekkrachten niet meer voldoende worden opgenomen. Door het corrosieproces zet de wapening in de Mantavloer uit en drukt het omliggende beton stuk. De draagkracht van de ribben neemt af en de Mantavloer kan bezwijken. Het probleem wordt ook wel “betonrot” genoemd.
De wapening in de Mantavloer is vooral bedoeld om de trekkracht in het beton op te nemen. Die trekkrachten treden veelal onder in de systeemvloer op, daarom bevindt zich daar dan ook de meeste wapening. Het is duidelijk dat deze betonschade de veiligheid en het functioneren van de begane grondvloer negatief beïnvloedt. De vloer voldoet dus niet meer aan de verwachte en ontworpen levensduur van vijftig jaar.
Roestplekken zichtbaar als bruine plekken op het beton en afgedrukt beton. Door het roesten zet de wapening uit en scheurt de betondekking en neemt de diameter van de wapening af. De wapeningsstaven komen hierdoor bloot te liggen waardoor het roesten versnelt wordt, mede ook door het zuurstof en vochtgehalte in de kruipruimte. Een droge en goed ventilerende kruipruimte is belangrijk!
Niet alleen door de toevoeging van calcium chloride kan betonrot ontstaan! In voorkomende gevallen ligt de wapening te dicht aan de oppervlakte, of is het beton niet voldoende verdicht waardoor een vochtig klimaat de wapening kan aantasten. De aangetaste wapening corrodeert, neemt in omvang toe en veroorzaakt betonschade aan de ribben van de vloerelementen.
